Αιμομιξία, ατομικότητα, πρόοδος και καπιταλισμός…

Αιμομιξία, ατομικότητα, πρόοδος και καπιταλισμός…

Γιατί έλαβε χώρα η βιομηχανική επανάσταση στην Ευρώπη και όχι αλλού; Τι διαφοροποιεί τις δυτικές κοινωνίες από τις άλλες; 

Για τον Joseph Henrich, είναι το γεγονός ότι η Καθολική Εκκλησία αποθάρρυνε τους γάμους μεταξύ ξαδέλφων πολύ νωρίς στην ιστορία της ηπείρου.

Αυτή η πολιτική συνέβαλε στην εξάρθρωση των δεσμών οικογενειακής αλληλεγγύης και στη διευκόλυνση της κοινωνικής συνεργασίας μεταξύ ξεχωριστών ανθρώπων. 

Η λιγότερη δυσπιστία προς τους ξένους έχει οδηγήσει σε ανάπτυξη της τραπεζικής δραστηριότητας και σε αστικοποίηση.

«Εάν είστε από μια δυτική κοινωνία, οι πιθανότητες είναι ότι εκτιμάτε την ατομικότητα, την ανεξαρτησία, την αναλυτική σκέψη και το άνοιγμα σε ξένους και νέες ιδέες.

Και ο λόγος για όλα αυτά μπορεί κάλλιστα να έχει να κάνει με την πρώιμη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την εκστρατεία της κατά του γάμου εντός των οικογενειών, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε από τον Joseph Henrich, πρόεδρο του Τμήματος Ανθρώπινης Εξελικτικής Βιολογίας και μια ομάδα συνεργατών του. 

Πριν από περίπου μια δεκαετία ο Henrich επινόησε το ακρωνύμιο WEIRD (Δυτικός, Μορφωμένος, Βιομηχανικός, Πλούσιος  και Δημοκρατικός) για να περιγράψει τα χαρακτηριστικά των πολιτισμών που αγκαλιάζουν τον ατομικισμό. 

Ο Henrich και οι συνεργάτες του αποφάσισαν να εξετάσουν πώς οι κοινωνικές ομάδες διαμορφώνουν την ψυχολογία και τις αξίες των μελών, με πιο σημαντική και θεμελιώδη την οικογένεια.

“Υπάρχουν αρκετές  ενδείξεις πως  η δομή συγγένειας στην  Ευρώπη δεν ήταν πολύ διαφορετική από τον υπόλοιπο κόσμο”, δήλωσε ο Τζόναθαν Σουλτς, επίκουρος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Μέισον που μετείχε στη συγγραφή της έρευνας. Αλλά τότε, από τον Μεσαίωνα έως το 1500 μ.Χ., η Δυτική Εκκλησία (αργότερα γνωστή ως Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία) άρχισε να απαγορεύει γάμους σε ξαδέλφια, θετούς συγγενείς, πεθερικά, ακόμη και πνευματικούς συγγενείς, πιο γνωστούς ως νονούς.

Γιατί η εκκλησία απέκτησε εμμονή με την αιμομιξία είναι ακόμα άγνωστο. Ο συν-συγγραφέας Jonathan Beauchamp, επίκουρος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο George Mason, προτείνει ότι ένας πιθανός λόγος μπορεί να ήταν το υλικό κέρδος. 
 
Οι θρησκευτικοί ηγέτες θα μπορούσαν να επωφεληθούν οικονομικά από τη συρρίκνωση των οικογενειακών δεσμών.  Χωρίς ένα στενό εκτεταμένο δίκτυο εκείνοι που δεν είχαν κληρονόμους συχνά άφηναν τον πλούτο τους στην εκκλησία. Όποιοι και αν είναι οι λόγοι, ένα πράγμα φαίνεται σαφές: η σταυροφορία της Δυτικής Εκκλησίας συμπίπτει με μια σημαντική χαλάρωση στους θεσμούς της Ευρώπης που βασίζονται στις συγγένειες.
Με βάση την έρευνα   στη Δυτική Εκκλησία με τον «δείκτη έντασης συγγένειας», ο οποίος περιλαμβάνει δεδομένα σχετικά με τα ποσοστά γάμου των ξαδέλφων, την πολυγυνία (όπου ένας άνδρας παίρνει πολλές συζύγους), τη συν-κατοικία εκτεταμένων οικογενειών και άλλα ιστορικά ανθρωπολογικά μέτρα, η ομάδα εντόπισε μια άμεση σχέση μεταξύ της θρησκευτικής απαγόρευσης και της ανάπτυξης ανεξάρτητων, μονογαμικών γάμων μεταξύ μη συγγενών. 
Σύμφωνα με τη μελέτη, κάθε επιπλέον 500 χρόνια υπό τη Δυτική Εκκλησία συνδέεται με 91% περαιτέρω μείωση των ποσοστών γάμου μεταξύ των ξαδέλφων.
“Εν τω μεταξύ, στο Ιράν, στην Περσία, ο Ζωροαστρισμός όχι μόνο προωθούσε τον γάμο ξαδέλφων αλλά προωθούσε το γάμο μεταξύ αδελφών”, δήλωσε ο Χένριχ. 
 
Αν και το Ισλάμ απαγόρευσε την πολυγυνία που εκτείνεται πέρα από τέσσερις συζύγους, και η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία υιοθέτησε πολιτικές κατά της αιμομιξίας, κανένας θεσμός δεν πλησίασε τις αυστηρές, διαδεδομένες πολιτικές της Δυτικής Εκκλησίας.
Αυτές οι πολιτικές άλλαξαν πρώτα τις οικογενειακές δομές και στη συνέχεια τις ψυχολογίες των μελών. Ο Henrich και οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι τα άτομα προσαρμόζουν τη γνωστική λειτουργία, τα συναισθήματα, τις αντιλήψεις, τα στυλ σκέψης και τα κίνητρα προκειμένου να ταιριάζουν στα κοινωνικά τους δίκτυα. 
Οι κοινωνίες  που βασίζονται σε συγγενείς ανταμείβουν τη συμμόρφωση, την παράδοση, τον νεποτισμό και την υπακοή στην εξουσία, χαρακτηριστικά που συμβάλλουν στην προστασία των περιουσιακών στοιχείων — όπως οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις — από τους ξένους. 
Αλλά μόλις καταρρεύσουν οι οικογενειακή δεσμοί η έρευνα συμπέρανε  πως αναδύονται ατομικά  χαρακτηριστικά όπως η ανεξαρτησία, η δημιουργικότητα, η συνεργασία και η δικαιοσύνη με τους ξένους.
Χρησιμοποιώντας 24 ψυχολογικές μεταβλητές που συλλέχθηκαν σε έρευνες, πειράματα και παρατηρήσεις, μέτρησαν την παγκόσμια επικράτηση χαρακτηριστικών που αντιστοιχούν ή έρχονται σε σύγκρουση με τον ατομικισμό.
 Για να ελέγξουν την προθυμία τους να βοηθήσουν τους ξένους, για παράδειγμα, συνέλεξαν δεδομένα σχετικά με τα ποσοστά αιμοδοσίας σε όλη την Ιταλία, βρίσκοντας μια συσχέτιση μεταξύ των υψηλών ποσοστών δωρεάς και των χαμηλών ποσοστών γάμου ξαδέλφων. 
Με το δείκτη έντασης συγγένειας, δήλωσε ο Σουτζ, μπορούν επίσης να προβλέψουν ποιοι διπλωμάτες στη Νέα Υόρκη θα πληρώσουν ή όχι εισιτήρια στάθμευσης: Όσοι προέρχονται από χώρες με υψηλότερα ποσοστά γάμων μεταξύ ξαδέλφων είναι  λιγότερο πιθανό να πληρώσουν.
Η προθυμία να εμπιστευτούμε τους ξένους, σε αντίθεση με την οικογένεια ή τους γείτονες, συνδέεται με υψηλότερα επίπεδα καινοτομίας, μεγαλύτερο εθνικό πλούτο και ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη.

πηγη:Targeting incest and promoting individualism
 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.